Хутка ўжо не будзе беларускага МАЗа. Будзе нейкі руска-беларускі МАКАЗ. (Калі ж аб’яднаць МАЗ, БЕЛАЗ і КАМАЗ, павіна атрымацца БЕЛАРАЗ). І што гэта будзе за прадпрыемства – адзін Бог ведае. Але ж наўрад ці яно застанецца НАШЫМ. Правілы гульні будуць дыктаваць расейцы.


Гледзячы на гэтае фота, я бачу не толькі БССР 1950-х, не толькі гісторыю з’яўлення МАЗа, але ж і гісторыю пасляваеннага грамадства. У гэтая часы пры заводзе працавалі рамесныя і тэхнічнае вучылішчы, тэхнікум машынабудавання і філіял Беларускага палітэхнічнага інстытута. На МАЗе працавалі юнакі, якія ў вольны час швэндаліся па краіне і шукалі грошай. У Беларусі яшчэ заставаліся лясныя атрады. Зэкі і бандзіты хаваліся па зямлянках, каб захаваць волю. Але міліцыя здзяйсняла масавы хапун.

Мая бабся Марыся, якая ўсё сваё жыцце правяла ў Іўе, казала так: "Калі б не МАЗ і БЕЛАЗ, не было б, унучок, і нас”. Па яе словах, у цяжкія часы нашай гісторыі людзі аб’ядноўваліся вакол агульнай бяды. І стрыжнем такого аб’яднання быў беларускі МАЗ.

Гэта сёння ўсё проста – пайшла у краму ці на кірмаш, купіла сабе сумку ў стразах, узяла ў маці грошай – і на дыскач. Пакуль ішла, набыла ў бабы Надзі семак, сустрэла Піліпа, ён сказаў, што заўтра ў войска, таму давай, Надзюха, "трахнем”. Пайшлі за сарай Макарыча, шкляначку гарэлкі "пакацілі”, і ўжо ні ў які Дом Культуры ня трэба. Танцуеш на вуліцы, бо жыццё, маладосць і зоркі. А потым, калі вяртаешся раніцай дахаты, разумееш, што сумкі няма. Дзесьці пакінула ці хто спёр. І раптам  на памяць прыходзе рэклама маладзёжных сумак 1984 года. І адразу становіцца неяк прасцей…

З Новым годам, спадарства!

Першыя дні студзеня мы штогод сустракаем з аліўе, "Савецкім шампанскім", гарэлкай, тэлебачанем і гульнямі. І гэта добра! Але ж давайце на хвілінку вернемся в 1970-80-я, і пабачым Новы год тых часоў.

Са святамі!

Вось такія дзяўчынкі служылі ў нашай міліцыі а пачатку 1980-х.

Старлей Налалля Шпацук неаднаразова давала зразумець калегам, што служба ў МУС - не толькі мужчынская справа. Жанчына таксама можа абараняць Радзіму.

А ці памятаеце вы, як гэта было? Давайце ўзгадаем разам. Савецкая рэклама ў часопісе, 1984 год.



  Спыніўшыся на адпачынак у лесе, ля возера, вы звыкла націснеце кнопку тэлевізара.

  «Электроніка-407» – тэлевізар чорна-белага адлюстравання. Прымае передачы на любым з каналаў метровага дыяпазону хваль.

  Памер экрана па дыяганалі – 16 см.
  Вага – 3 кг.
  Сілкаванне ўніверсальнае: і ад сеткі пераменнага току, і ад акумулятарнай батарэі.
  Да тэлевізара можна падключыць навушнікі і знешнюю антэну.

  Цэна тэлевізара – 140 руб.

  Прадаюцца тэлевізары «Электроніка-407» у мінскім фірменным магазіне-салоне «Электроніка». Яго адрас: 220113, г. Мінск, вул. Я.Коласа, 93. Тэл. 69 – 20 – 71.

Ретро-кульбит – новая рубрика на сайте Аркадия Брюта.

«Между человеком и человечеством произошел разрыв. Мы уже давно не успеваем за информационным потоком, оказавшись на задворках собственной истории, -- объясняет идею свежей рубрики белорусский поэт. -- Поэтому нас нет не только в настоящем, но, к сожалению, и в будущем, и даже в прошлом. Согласитесь, оставаться без коллективной памяти – недопустимая роскошь».

В новой рубрике Аркадий Брют обращается к нашему прошлому, совсем недавнему или давно забытому, и показывает нас самих через призму, казалось бы, ничем не примечательных предметов. 

«Прошлое – не всегда зло. Мы лишь игрушки в руках собственных заблуждений», -- уверен поэт-песенник.